پیامبر خاموش

آوازها نوعی هم‌پیمانی و ابراز دوستی آهنگین بودند. آن آوازها جمعی غریبه را باقدرت خون ریختۀ مشترک و درد مشترک به هم پیوند داده بودند، تا اینکه رفتگان کم‌کم فراموش شدند. صرفا گاهی وقت‌ها چهره‌ای در خاطره‌ای پدیدار می‌شد، چهره‌ای که دیگر نامی نداشت، قطره اشکی در ریشی سیاه بود که دیگر به هیچ چهره‌ای تعلق نداشت، ترنم کلمه‌ای بود که صاحب آن دیگر شناخته نمی‌شد.